Kemal Varol

tutunduğum zifir sonuna kadar yandı gittiğin gece

yedi tas su içtim bir divandan

kefenlenen sözler çıkardım başkasının risalesinden

yılan çeşmesinde rumî bir rivayetle yıkadım yüzümü.

 

sen başkasının ateşine gittiğin günden beri

bağdatlı ruhi gibi bağırdım her gece:  

 

künc-i mihnetde rakîbâ beni tenhâ sanma 
yâr ger sende yatursa elemi bende yatur
 

 

duydun mu,

bazı gazellerin kahrıyla büyüdü

içimdeki çukur.

Sivas 93 Hasret Gültekin’e

Yangınlar içinden geldim

Ömrüm yandı ben yanmadım

Kül ettiler bedenimi

Beden yandı ben yanmadım.

Önce yürek

Sonra gözler

Sazım teli bensiz neyler

HASRET derde anam inler

Anam yandı ben yanmadım.

Ben HASRETİM sazım HASRET

Roni oğlum bana HASRET

Neyleyeyim yarim HASRET

Yarim yandı ben yanmadım.

Yılmaz Doğan